«Μου πήρε δεκαετίες για να δεχτώ ότι έπαθα κρίσεις πανικού – το να ζεις με άγχος σε αυτόν τον βαθμό είναι εξαντλητικό».

Για την Κέιτ Ρίτσαρντσον, το να εγκαταλείψει την εξώπορτά της είναι μια τρομακτική μάχη ενάντια στη λαβή της εσωτερικής αναταραχής και του πανικού. «Συχνά φοβάμαι και σκέφτομαι πάρα πολύ», παραδέχεται. «Φοβάμαι να φύγω από το σπίτι μου. Μπορεί να είναι πολύ δύσκολο για μένα».

Η Κέιτ, 58 ετών, υπέφερε από αγοραφοβία (τον ακραίο φόβο να βρεθείτε έξω ή σε χώρους με συνωστισμό) για περισσότερα από 30 χρόνια αφού χτυπήθηκε από αυτοκίνητο όταν ήταν 18 ετών.




Στη συνέχεια, απλές εργασίες, όπως τα ψώνια, προκάλεσαν μια συντριπτική αίσθηση φόβου και ευαλωτότητας που οδήγησε σε εξουθενωτικές κρίσεις πανικού και έκανε το ξεπέρασμα μια συνεχή πρόκληση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: «Η φτώχεια μπορεί να συμβεί οπουδήποτε στο Μάντσεστερ… ακόμα και όταν ζεις δίπλα σε τεράστιο πλούτο»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: «Δεν πίστευα ότι θα ζούσα στη φτώχεια… μέχρι που στάθηκα σε αυτή την εξέδρα και ήμουν έτοιμος να τελειώσει».

«Έσπασα τη λεκάνη μου και έφυγα από το νοσοκομείο μετά από 10 ημέρες, αλλά το 1984 οι άνθρωποι δεν ενημερώθηκαν για ψυχολογικά προβλήματα μετά από ένα σωματικό ατύχημα.

«Γι’ αυτό μου πήρε δεκαετίες για να αποδεχτώ ότι έπαθα κρίσεις πανικού. Νόμιζα ότι είχα γρίπη όλη την ώρα γιατί ίδρωνα και με έπιανε πανικός. Έγινε χειρότερο από τη δυσκολία να διασχίσω το δρόμο μέχρι να φύγω από το σπίτι», λέει στο Manchester Evening News.

Η Κέιτ, η οποία εργάζεται με μερική απασχόληση στο κοινοτικό φόρουμ του Whalley Range, διαχειρίζεται τη ζωή με ευελιξία παρά τη μάχη με το άγχος. Ωστόσο, μέσα στους καθημερινούς αγώνες τους, έχει προκύψει μια απλή αλλά αποτελεσματική λύση: δέματα τροφίμων που παραδίδονται στο κατώφλι τους.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *